çello Anadolu ruhunun peçesini açıyor

Her ne kadar Türk müziği ile bütünleşmiş bir saz olmasa da, çellonun, gerçekte Türkiye ile en az yüz yıl öncesine giden bir ilişkisi vardır. 19. ve 20. yüzyıl klasik müziğinin en başarılı çello sanatçısı Tanburî Cemal Bey’dir. Ardından, büyük müzikçi ve müzik yönetmeni olan oğlu Mesut Cemil 20. yüzyılın ilk yarısında çelloyu kullanmıştır.Çellonun benimsenmesi hakkında, genel olarak, bu sazın, Türk sazlarında bulunmayan bas ses ihtiyacını karşıladığı düşünülür. Ama bana göre, bu araştırmacı ve yenilikçi müzisyenler, çellonun sesini sevdiklerinden ve onun sahip olduğu imkânlardan yararlanmak istediklerinden çelloya bağlanmışlardır. Türk müziği, çello girmeden önce de, bir bas çalgıdan yoksun olduğu halde, oldukça iyi icra edilmiştir.

Viyolonsel sanatçısı Uğur Işık, Türkiye’nin pek çok geleneğini yorumlayan bu eşsiz eseriyle çello dağarına katkıda bulunuyor. Dikkatlice seçilmiş parçalar Anadolu, Karadeniz ve Ege’den halk türkülerinin yanı sıra Yunan, Ermeni ve Sefarad geleneklerinden türküleri de içermektedir. Işık’ın klasik eserlerdeki ustalığı, 17. yüzyılın iki eşsiz ve nadir parçasıyla ortaya çıkmaktadır.

Işık, bir çellistin sahip olduğu bütün teknikleri ustalıkla kullanırken çeşitlilik içeren bir CD ortaya çıkarıyor. Örneğin, 10. parça olan Kızılırmak, parçayı canlı tutan parlak pizzicato bölümlerin araya serpiştirdiği uzun ve dingin doğaçlamaları içeriyor. Kullanılan tekniklerdeki çeşitlilik, derinden duyumsanan Ermeni ninnilerinden daha kolay dinlenen Alamant’a kadar CDnin duygusal tayfını yansıtıyor. Büyük bir müzisyenin birinci sınıf bir yapımı bu.

Chris Williams